Lezing Nieuwe Testament: Handelingen 2: 1-11
Pinksteren wordt wel het feest van de geboorte van de kerk genoemd.
Na de komst van de heilige Geest en de lange toespraak van Petrus laten veel mensen zich dopen.
En vanaf dat moment komen de gelovigen bij elkaar om samen te vieren, te bidden en te leren, brood en wijn met elkaar te delen.
Zo wordt het leven van de eerste gemeente beschreven.
En hun aantal wordt steeds groter.
Al zijn er dan nog geen kerkgebouwen, het wordt gezien als het begin van de kerkgemeenschap.
De geboorte van de kerk.
Maar misschien mag je Pinksteren ook, nog meer dan dat, de geboorte van de mens noemen.
Het opnieuw geboren worden als mens.
Telkens weer opnieuw geboren worden als gelovig mens.
Vernieuwd, als het ware nieuw geboren door de heilige Geest.
Dat je door de kracht, de bezieling van de heilige Geest een ander, nieuw mens wordt.
Zoals we de doop ook kunnen zien als een opnieuw geboren worden tot een nieuw mens – door het water heen opstaan.
Geboorte niet als een natuurlijk gebeuren, zoals we dat allemaal een keer hebben meegemaakt – anders zaten we hier niet.
Maar geboorte ‘van boven’ zoals Jezus dat eerder zegt tegen Nicodemus.
Een geestelijke geboorte.
Gods geest die ons inspireert, leven inblaast.
Zoals in Genesis 2 verteld wordt dat God de eerste mens, Adam, de levensadem inblaast.
En de mens werkelijk een levend, een bezield wezen wordt.
Gaat leven met hart en ziel.
Opnieuw geboren worden.
Wedergeboorte, zegt de oude geloofstaal.
Maar niet als een eenmalig moment.
Maar als een voortdurend, doorgaand proces van groeien in geloof en mens zijn,
om steeds meer mens te worden zoals we door God bedoeld zijn.
Opnieuw geboren, zoals we dat vieren in de doop.
Bij een pasgeboren kind, maar ook als je 15 bent, en dat steeds weer kan en mag,
dat we ook mogen ervaren als je volwassen bent, 40, 80, 90.
Dat je steeds opnieuw, een nieuw mens mag worden in Gods ogen.
Dat is en hoeft niet altijd zo opzienbarend te zijn als de leerlingen in Jeruzalem ervaren.
Daar horen ze een geluid als van een hevige windvlaag.
En er zijn verschijnen een soort vuurtongen.
Beelden die verwijzen naar Gods aanwezigheid.
Zoals eerder Mozes in wind en vuur Gods aanwezigheid ervaart op de berg waar hij de Tien Woorden van God ontvangt.
Als-nieuw-geboren-worden door de heilige Geest hoeft niet altijd met grote, indrukwekkende verschijnselen en ervaringen te gaan.
Het is niet altijd een radicale verandering van je leven, dat je opeens alles anders gaat doen.
Vaak gebeurt het stil en geleidelijk.
Dat er iets in je groeit, dat er iets in je opengaat.
Dat je, misschien na een moeilijke periode, weer moed vindt en vertrouwen, hoop.
Dat je als het ware weer nieuwe adem krijgt, ruimte vindt en in beweging komt.
Iets wat in deze tijd misschien wel actueler is dan ooit en hard nodig.
Ik denk dat veel mensen het gevoel hebben dat we vastlopen in onze manier van doen en samenleven, in ons land en breder in het wereldgebeuren.
Tegenstellingen tussen groepen en landen lijken groter en grimmiger te worden.
Er is onrust en onzekerheid.
Het klimaatprobleem, de vluchtelingenopvang, de woningnood lijken onoplosbare problemen.
Alsof onze maatschappij vastloopt.
En ook persoonlijk kun je het gevoel hebben dat je leven vastloopt.
We hebben zoveel communicatiemiddelen maar echte verbondenheid met elkaar is soms moeilijk te vinden.
Er is eenzaamheid door beperkingen met het ouder worden.
Jongeren zien de vele mogelijkheden die er zijn maar weten niet wat te kiezen, jongvolwassenen die moeilijk een huis kunnen vinden en hun leven stil zien staan.
De drukte van het dagelijkse leven: werk, sociale contacten en allerlei verplichtingen.
Het voelt somsalsof we vooral bezig zijn met doorgaan, volhouden, verwachtingen waarmaken.
Waarbij weinig ruimte overblijft om echt te leven, adem te halen, tot jezelf te komen.
Elkaar werkelijk te ontmoeten.
In het Pinksterverhaal horen we hoe de Geest mensen opent en in beweging brengt.
Deuren gaan open, letterlijk.
De leerlingen van Jezus komen uit het huis waar ze sinds Jezus’ hemelvaart bij elkaar zitten.
Ze gaan naar buiten en vertellen al die mensen die in Jeruzalem zijn vanwege het joodse Pinksterfeest over God, over het leven en de boodschap van Jezus.
Dat is het eigenlijke wonder van Pinksteren.
Niet de vuurvlammen die te zien zouden zijn, de windvlagen.
Maar dat de leerlingen in beweging komen.
Dat mensen veranderen.
Van geslotenheid naar openheid.
Van je opgesloten voelen, vastzitten, naar: weer naar buiten durven gaan, gaan leven, in beweging.
En dat dat aanstekelijk werkt, al die mensen die hen horen en verstaan.
Dat mensen weer gaan hopen, toekomst zien, verbinding zoeken.
Geloof en vertrouwen dat groeit.
Gaan zien dat het anders kan en moet dan hoe het er vaak aan toe gaat in onze wereld.
En dan ook zelf anders proberen te doen en te leven.
Met openheid, het goede doen.
Liefdevol en in vrede met de mensen om je heen.
Met aandacht luisterend naar wie dat nodig heeft.
Hulp bieden, dienstbaar en barmhartigheid zijn.
Met mildheid en geduld.
Dat zijn de goede vruchten die groeien aan de Geest.
Leven vanuit Pinksteren.
Telkens opnieuw geboren, opgewekt tot leven, opstaan als mens.
Met nieuwe hoop en levensmoed je weg gaan met richting en toekomst.
Opnieuw geboren, opgestaan.
Daarvan is de doop een teken.
De leerlingen worden met Pinksteren als het ware gedoopt met de heilige Geest.
Vandaag vieren wij de doop met water.
Felicia wil de doop graag geknield ontvangen.
En daarna mag je weer opstaan, opstaan om te leven als een nieuw mens.
Zoals wij allemaal steeds weer:
Door Gods Geestkracht en inspiratie steeds opnieuw opstaan om te leven als nieuwe mensen.
