Evangelielezing: Matteüs 4: 12-22

 

Vanmorgen in deze feestelijke doopviering dus het Bijbelverhaal waarin de leerlingen van Jezus ‘Vissers van mensen’ worden genoemd.

Betekent dat, dat wij als gemeente nu blij zijn dat we vandaag weer een paar kleine visjes in ons net vangen om in ons ‘kerkaquarium’ te laten rondzwemmen?

Natuurlijk zijn wij blij met kinderen in ons midden, alleen al vanwege de levendigheid die dat met zich meebrengt in de kerkdiensten, kinderen die straks vanuit de kindernevendienst weer vrolijk naar hun ouders rennen.

Natuurlijk zijn we blij met ouders die ervoor kiezen om hun kinderen te laten dopen,

om hen de boodschap van de Bijbelverhalen, de waarde van geloof en van de kerk als gemeenschap mee te geven.

Die hun kinderen willen laten opgroeien met een liefdevolle God,

bij wie je jezelf mag zijn, hoe en wie je ook bent, nu en ook straks groot geworden zult zijn,

hoe je je leven en je relaties ook vorm en invulling zult geven, in één van de vele kleuren van de regenboog,

jij zoals je bent een kind van God.

Dat mee geven zodat ze later zelf kunnen kiezen hoe en of geloof en kerk van waarde voor hun leven kan zijn.

 

Maar ‘vissers van mensen’ kan een vervelend beeld oproepen.

Het beeld van ‘zieltjes winnen’, van zoveel mogelijk mensen, eigenlijk dwingend als vissen in een net, aan de haak slaan, de kerk ‘in hengelen’ zodat de kerk weer vol komt.

Dat is misschien het beeld dat buiten de kerk toch nog wel leeft.

En waar we als kerk in het verleden ook wel aan bijgedragen hebben, aan dat beeld.

Maar bij de Bijbelverhalen is het altijd belangrijk om goed te lezen wat en hoe het wordt beschreven, en in welke context en tijd.

 

Dit verhaal staan aan het begin van het evangelie van Matteüs, en speelt aan het begin van de weg die Jezus, volwassen geworden, zal gaan.

Jezus start met zijn weg en werk en zoekt reisgenoten, medestanders, helpers op die weg.

Jezus heeft geen kerk gesticht, maar wel vanaf het begin gemeenschap gezocht, samen zijn.

 

Mens zijn zou niet alleen moeten zijn, - er is veel, teveel eenzaamheid ook in Nederland.

Iedereen heeft mensen om zich heen nodig, voor gezelligheid,

om met elkaar mee te leven bij vreugde en bij verdriet, om elkaar te steunen,

om hoop en liefde, en als gelovigen ook geloof te delen.

Elkaar te steunen in geloven, en ook in vragen en twijfels die er kunnen zijn, steunen ook bij de geloofsopvoeding van de kinderen.

Ook daarvoor zijn we er als kerk, als geloofsgemeenschap voor elkaar, voor ouders.

Iedereen heeft mensen om zich heen nodig.

Je netwerk, zeggen we tegenwoordig, en benadrukken het belang van het hebben van een sociaal netwerk, niet alleen maar ook bij het ouder worden.

En dat is misschien wat dat beeld van ‘vissers van mensen’ zijn ons vooral wil zeggen.

Netwerken, verbondenheid met elkaar.

 

Jezus roept twee keer twee broers om hem te volgen, vissers zijn ze van beroep,

Jezus roept hen om hen tot vissers van mensen te maken.

Als eerste kun je daarbij zeggen: Jezus sluit aan bij wat ze kunnen, hun talent.

Het zijn gewone, eenvoudige mannen, geen geleerde theologen, geen hoog in aanzien staande burgers.

In tegendeel, eenvoudige harde werkers, eelt op de handen, die gewend aan moeilijke omstandigheden dagelijks, en ook ’s nachts, hun kost bij elkaar verdienen.

Jezus roept hen om hem te volgen zoals ze zijn.

Hij laat ze niet eerst omscholen, een cursus volgen of een functioneringsgesprek voeren om te kijken of ze wel geschikt zijn, of ze wel de nodige wijsheid en kennis hebben.

Toetst ook niet eerst of ze wel goede, volwaardige en volleerde gelovigen zijn, of ze wel gelovig en vroom genoeg zijn.

Jezus roept hen zoals ze zijn, in hun gewone dagelijkse leven, sluit aan bij hun talent, hun kunde namelijk: ‘visser zijn’,

en geeft dáar een verdieping aan: voortaan zullen ze vissers van mensen zijn.

 

Vanaf nu richt Jezus ze in hun bestaan op mensen.

Van het nachtelijke eenzame beroep van bezig zijn met netten en vissen, maakt Jezus hen tot ‘sociaal netwerkers’ zou je kunnen zeggen.

Jezus roept hen als zijn de leerlingen om contact, verbondenheid te zoeken met mensen.

Niet om mensen te vangen, maar om mensen te betrekken in het Koninkrijk van God, het licht en de liefde die Jezus in het leven brengt.     

Als Jezus zijn leerlingen roept, zoals ook wij geroepen worden, richt hij ons op de mensen die we tegenkomen in ons leven, onze naasten.

Om daar licht te brengen, zoals de Jesajatekst die geciteerd wordt het zegt:

Het volk dat in duisternis leeft, zag een schitterend licht’, licht voor wie wonen in de schaduw van de dood.

Duisternis, doodsheid, zo kan het leven voelen door tegenslag, ziekte, verlies en rouw, zorgen om gezondheid of financiën zoals in deze tijd van oplopende prijzen.

Of misschien heb je het materieel prima, maar voelt het leven, voelen de dagen toch mat en leeg, zinloos.

Een schrikbarend hoog aantal mensen, ook jongeren, heeft last van depressieve gevoelens, psychische problemen.

Maar ook als eigenlijk alles goed gaat in je leven, heb je toch bezieling, inspiratie, grond onder de voeten nodig voor je leven, hoop, perspectief.

Dat is wat God, Jezus, geloof wil geven aan mensen.

En Jezus vraagt de vissende broers om daarin met hem mee te doen, om als vissers van mensen hoop en perspectief, verbondenheid te delen.

 

Daartoe roept Jezus deze mannen,

en ook wij worden geroepen om in zijn naam die verbondenheid met elkaar te zoeken.

Netwerken te vormen van nabijheid en zorgzaamheid voor elkaar, omzien naar elkaar, solidariteit met mensen dichtbij en verder weg.

Omdat geen mens alleen zou moeten zijn, niemand verloren in zorgen of verdriet, in leegheid, eenzaamheid of angst.

 

Kirsten en David, in het doopgesprek hebben jullie aangegeven dat jullie in de doop en in de geloofsopvoeding jullie kinderen hen dat hopen mee te geven.

Verbondenheid, gemeenschap, de ruimte van geloof, hoop en liefde,

om daarin op te groeien tot mensen die zo in het leven willen staan om daar ook weer van te delen met anderen.

 

In de doop vieren wij dat God zich met ons en met onze kinderen wil verbinden, ons in Jezus daartoe wil inspireren.

Om met elkaar en de mensen om ons heen de reis van het leven aan te gaan.

Zoals we straks na de doop zullen zingen:

‘samen zoekend naar toekomst, als het nodig is elkaar dragend,

vragen en wie weet ook antwoorden delend.

Ook bij nacht en regen toch samen in het licht.

 

Verbondenheid en gemeenschap met elkaar, geïnspireerd door en in vertrouwen op Gods verbondenheid, licht en liefde voor elk van ons.

 

 

Volgende kerkdienst

Eerstvolgende kerkdienst is op
Zon 12 Februari om 10:00 uur in De Toevlucht

Informatie bij deze dienst:
Bevestiging ambtsdragers

Voorganger: ds. A. Minnema