Lezing Oude Testament Deuteronomium 6: 17 – 25, 

Evangelielezing: Johannes 3: 1 – 16, 

 

 

Het is vandaag Zondag Trinitatis, zondag van de Drie-eenheid: Vader, Zoon en heilige Geest.

Deze zondag is de afsluiting van de reeks feesten in het kerkelijk jaar: van Kerst naar Pasen, Hemelvaart en Pinksteren.

Vandaag is de kleur nog één keer wit, voordat het wekenlang groen zal zijn, de zogenaamde ‘feestloze tijd’.

Maar vandaag is het nog feest, en de kleur is dan ook wit, de feestkleur van Kerst en Pasen, en dus ook van Trinitatis, Drie-eenheid.

 

Nu is deze zondag Drie-eenheid denk ik niet direct een zondag die allerlei feestelijke gevoelens bij ons oproept.

Drie-eenheid is een theologisch dogma, een theologisch leerstuk dat de verhouding tussen God, Jezus en de heilige Geest uitdrukt.

Het betekent dat de we de ene God kennen in drie gestalten, vormen, als Vader, Zoon en heilige Geest.

‘Drievuldig God die één in wezen zijt’.

Het woord Trinitatis en het dogma van de Drie-eenheid is in de 4e eeuw ontstaat,  

onderwerp geweest van allerlei theologische discussies en dus ook kerkelijke verwijdering.

Sommige kerken, zoals de Jehova’s getuigen wijzen de Drie-eenheid af omdat het niet in de Bijbel genoemd wordt.

Heftige discussies zijn hierover gevoerd.

Het christendom is immers een monotheïstische godsdienst: we kennen één God, maar tegelijk wilde men ook aan de goddelijkheid van Jezus en van de heilige Geest vasthouden.

Maar is, of moet je zeggen ‘zijn’ God, Jezus en de heilige Geest dan één of drie personen, en wel of niet één van wezen?

Het resultaat was vooral : dikke boeken, kerkscheuringen en zelfs het verbranden van ketters vanwege hun anti-trinitaristische opvattingen.

 

Ik kan me voorstellen dat de meesten van jullie nu inmiddels zijn afgehaakt.

Dat kan toch niet de bedoeling zijn, dat geloven daarover gaat, over theoretische formules.

Geloven moet toch over het leven gaan.

En wat heeft Drie-eenheid dan met ons leven te maken?

 

Maar voordat ik daarover iets probeer te zeggen, toch een klein pleidooi voor het onbegrijpelijke van de Drie-eenheid, van niemand minder dan de cabaretier Herman Finkers.  

 

Herman Finkers vertelt hoe hij op de basisschool leert rekenen maar dat nogal saai vindt, want dat is allemaal zo voorspelbaar:

3 + 3 = zes , ja natuurlijk!

7 - 2 is vijf, logisch!

Kennis, weetjes waar je niet warm of koud van wordt.

Maar, vertelt Finkers, toen kwam meneer pastoor binnen, voor de godsdienstles.

En die zei: God is: 1 de Vader, 2 de Zoon, en 3 de Heilige Geest, maar samen zijn ze één.

1 + 1 + 1 = 1.

Dat vond ik interessant, zegt Finkers.

Dat rare rekenen van meneer pastoor verwijst naar een geheim, naar iets dat boven de

gewone werkelijkheid uitgaat.

Een mysterie dat de werkelijkheid kleur geeft, diepgang, zin, schoonheid, troost, uitdaging.

Vader, Zoon en Heilige Geest en toch één.

Daar wordt je nieuwsgierig van, dat houdt het spannend: hoe zit dat dan?

Dat houdt je bezig en in beweging.

En als Finkers dat vertelt wordt je daar zelfs vrolijk van.

In beweging en vrolijk, dat is: ………… dans

Geen zware, dikke boeken theologie, maar dans: Dans mee met Vader, Zoon en Geest.

 

Muziek + afbeelding ‘Dansje in de kerk’ (Marius van Dokkum)

 

‘Dans mee met Vader, Zoon en Geest’,

Dit lied over de Drie-eenheid komt uit het liedboek van de Lutherse Kerk in de Verenigde Staten.

Daarin wordt de drie-eenheid dus voorgesteld als een dans.

De melodie is een bekende Engels volksmelodie, een lichtvoetige dansmelodie.

De gedachte achter het dansmotief is dat in een dans de partners gelijkwaardig zijn, er is geen hiërarchisch verschil.

We moeten ons daarbij dus een rondedans van drie personen voorstellen.

De drie personen van de Triniteit dansen met elkaar, zijn voortdurend in beweging.

En het mooie van het lied is dat het ons uitnodigt om daarin mee te doen:

‘Dans mee met Vader, Zoon en Geest, kom binnen in de kring’.

Blijkbaar heeft die Drie-eenheid met ons leven te maken, hoe wij in het leven mogen staan.

 

In het eerste vers wordt de dans ingezet met de schepping, een ‘wervelend samenspel van ver voor ons begin’.

De schepping maakt van de wereld een dansvloer:

‘De wereld van vandaag ons toegedacht als dansvloer waar de liefde leidt en de hoop ons wacht’.’

Het 2e vers gaat over Christus en de dans die niet door de dood wordt gestuit,

het 3e over de heilige Geest: wij in vuur en vlam gezet, in vrijheid zonder de last van zonde,

en in het 4e couplet dansen wij mee met de rondedans: op weg van feest naar feest.

Wij mogen daarin mee doen, zoals psalm 8 het bezingt: de mens als Gods bondgenoot, bijna goddelijk.

Naar Gods beeld geschapen, vertelt Genesis 1.

Ons diepste wezen is dat wij lijken op die Drie-vuldige God, in alle aspecten van ons leven.

 

Dat klinkt heel anders dan de theologische dogma’s die je móet geloven en waarop je elkaar dan af kunt rekenen.

Leerregels uit een kerkelijke wereld waar geloof en dansen niet samenging.

Die soms maar weinig met het leven te maken leek te hebben.

Terwijl dit lied bezingt dat de Drie-eenheid juist alles met het leven te maken heeft.

Ons het leven wil leren als een dans van liefde, geloof en hoop.

De ‘dans van deze Drie met ons leven verweven’.

Geschapen om in relatie te leven: vanuit het geloof in liefde met elkaar, gedragen door hoop.

 

Als je samen danst dan beïnvloedt je elkaar in je bewegingen, je gaat en doet met elkaar mee, probeert elkaar te volgen of te leiden,

samen, harmonieus de goede kant op, naar een mooi en sierlijk geheel.

Zo is dans een mooie en treffende verbeelding van het leven.

En geloven kan niet zonder verbeelding.

Natuurlijk kan geloven ook niet zonder theoretische en theologische doordenking.

Maar geloven begint bij verbeelding, beelden en verhalen.

 

Ook Deuteronomium 6 laat zien dat in geloofsopvoeding het vertellen van verhalen en het delen van ervaring belangrijker is dan kennis.

Vertel verhalen van vertrouwen, momenten waarin jij Gods nabijheid en liefde hebt gevoeld.

‘Als uw kind u vraagt wat die wetten en regels betekenen’,

dan niet theologisch en theoretisch uit gaan leggen, maar zegt Deuteronomium: antwoord dan:

‘wij waren slaven in Egypte maar God heeft ons bevrijd,

wij hebben gezien hoe God tekenen en wonderen deed, ons heeft geleid naar het land van belofte om daar goed te leven’.

“Toen en toen heb ik Gods nabijheid ervaren, steun, inspiratie gevonden in mijn geloof in God.”

 

Ook Nicodemus moet leren dat het niet in de eerste plaats gaat om weten en begrijpen.

Jezus nodigt hem uit om opnieuw geboren te worden.

Verbeelding die uitnodigt om terug te gaan naar begin, van voor je weten en al je geleerdheid.

Terug naar de kwetsbaarheid en openheid van een kind,

openheid voor het onverwachte geheim van God, dat is als de wind, om je in beweging laten zetten: De dans van liefde, geloof en hoop.

Zondag Drie-eenheid vertelt ons dat, in het samen leven en in geloofsopvoeding,

dat het gaat om het delen van de vreugde van geloven en van het leven.

In de naam van de Vader, de Zoon en de heilige Geest.

Volgende kerkdienst

Eerstvolgende kerkdienst is op
Zon 3 Oktober om 10:00 uur in De Toevlucht

Informatie bij deze dienst:


Voorganger: ds. A. Minnema
Ouderling van dienst: Wilma Ottenkamp


Zon 3 Oktober om 11:30 uur in

Informatie bij deze dienst:


Voorganger: Jeugdkerk