Uit de Kerk op Ypenburg

De hand van God

door: ds. Attie Minnema

Op het moment van verschijnen van de Eendracht met deze column, weten we of Nederland werkelijk wereldkampioen is geworden of niet. Of we de Nederlandse spelers uitzinnig en dolblij hossend voor de camera’s hebben gezien, of dat we het hebben moeten doen met teleurgestelde koppies die waarschijnlijk dan niet veel meer hebben kunnen uitbrengen als: “het heeft niet zo mogen zijn”. Regelmatig kun je voetballers of anders sporters dergelijke uitspraken horen doen. Alsof er iemand is, een hogere macht, die daarover gaat en beslist, wie wel of niet kampioen wordt.

Nu is Wesley Sneijder kort geleden katholiek geworden, dus van hem zou je, als ‘bekeerling’, dat soort uitspraken misschien mogen verwachten. Maar juist hij is degene die de zogenaamde Power Balance-polsbandjes mee heeft gebracht, een polsbandjes dat bestaat uit 2 hologrammen die ervoor moeten zorgen dat energiestromen in het lichaam in balans zijn. Waardoor je als sporter meer evenwicht, kracht, lenigheid en uithoudingsvermogen krijgt. En Sneijder is niet de enige die zijn vertrouwen op deze polsbandjes heeft gesteld, verschillende (of zelfs alle?) spelers dragen die bandjes, al is het onder het motto: ‘baadt het niet, het schaadt ook niet”.

Nu is van voetballers en sporters bekend dat veel van hen allerlei uitingen van bijgeloof hebben, vaste  handelingen voor de wedstrijd hebben en dan ook nog in steeds dezelfde  volgorde, bepaalde kledingstukken (ondergoed) dat gedragen wordt en noem maar op. En we kennen natuurlijk ook het slaan van een kruisje bij het betreden van het veld, het maken van een doelpunt of juist het missen van een kans. En steeds vaker zie je ook dat voetballers en ook wielrenners bij een overwinning naar boven wijzen. Om God of een hogere macht te danken of om hun overwinning of doelpunt op te dragen aan een overleden familielid.

Degene die het wel het meest bont maakte is natuurlijk Diego Maradona die met zijn doelpunt met ‘de hand van God’ zich zelf bijna vereenzelvigde met Onze Lieve Heer. Suarez is hem in dat spoor gevolgd door zijn keepersactie ook als ‘hand van God te benoemen’.

Zelfs een voetbaljournalist van de krant Trouw schreef dat de internationals ‘heilig geloven in hun ultieme doel van de overwinning, alsof het voorbestemd is’.

Als modern gelovig vind je dat je natuurlijk helemaal niet zo mag denken, omdat dat theologisch allemaal niet klopt, maar als voetballerliefhebber hoop je stilletjes dat dat misschien tot zo zal blijken te zijn. Maar in het voornamelijk katholieke Spanje werd hier waarschijnlijk op dezelfde manier over gedacht en (bij)gelovig mee omgegaan. Gelukkig : “is de bal rond” en “wie het meeste scoort die wint”. Dat het Nederland heeft mogen zijn !