Week 7 - Uit de Kerk op Ypenburg - Warme truienzondag
- Gegevens
Laatst bijgewerkt op zondag 19 februari 2012 09:15
Uit de Kerk op Ypenburg
Warme truienzondag
door: ds. Attie Minnema
Nee, deze column gaat niet over de Elfstedentocht en dus ook niet over de vraag of dé Tocht wel of niet op zondag gereden zou mogen worden. Overigens is op moment dat ik deze tekst schrijf de Tocht voorlopig afgelast en is het de vraag of het er dit jaar van zal komen. Als Friezin hoop ik daar natuurlijk wel op maar tegelijk moet ik bekennen dat ik zelf niet meer schaats en eigenlijk houd ik ook niet zo van al die kou. Ik heb dan persoonlijk ook wel enige aarzeling bij de actie van afgelopen zondag: Warme Truienzondag.
Afgelopen vrijdag was de jaarlijkse warme truiendag: op scholen, bedrijven of thuis gaat de verwarming een aantal graden lager, men trekt een dikke trui aan en bespaart zo een aantal procenten CO2 uitstoot. Deze warme truiendag wordt al sinds 2005 jaarlijks gehouden en Tear, een christelijke organisatie die zich met lokale kerken inzet voor de strijd tegen armoede en onrecht, heeft dit jaar de kerken opgeroepen tot ‘Warme Truienzondag’. Ook in de kerk de verwarming een paar graden lager, allemaal een lekkere dikke trui aan en na afloop een warme kop koffie. Al die warme truien, dat staat nog gezellig en huiselijk ook en dat mag toch in het huis van God?
Naast enthousiaste reacties zal deze actie ‘Warme Truienzondag’ ook vragen oproepen. Moeten we als kerken daar nu ook al aan meedoen? Ik denk het wel. Allereerst is het goed om als kerken te laten zien dat we volop deel uit willen maken van de samenleving. Dat we niet wereldvreemd zijn, maar dat maatschappelijke onderwerpen en problemen ook ons als kerken en gelovigen ter harte gaan en dat we mee willen denken en werken aan oplossingen.
Daarnaast, of misschien als eerste, mag je ook zeggen dat het onze Bijbelse opdracht is om zorg te dragen voor de schepping, de wereld en de mensen die daarop wonen. De aarde is ons toevertrouwd en het is onze opdracht om de aarde steeds meer te laten lijken op de paradijselijke tuin die het scheppingsverhaal ons tekent. Meer dan een verhaal over ‘ooit lang geleden’ houdt het scheppingsverhaal ons voor ogen hoe God de wereld bedoeld heeft, waar het naar toe moet. De wereld als een prachtige tuin waarop alle mensen en dieren in rust en overvloed, vruchtbaar met elkaar kunnen leven.
Maar zover is het nog lang niet en zijn warme truien, letterlijk of figuurlijk door een stapje terug te doen, nog steeds nodig.
