Week 5 - Uit de Kerk op Ypenburg - Compassie
- Gegevens
Laatst bijgewerkt op donderdag 02 februari 2012 19:55
Uit de Kerk op Ypenburg
Compassie
door: ds. Attie Minnema
Een veelgebruikt woord op het moment is het woord ‘compassie’, “het hangt in de lucht”, zegt men. Compassie betekent letterlijk mee-lijden (com = met, passie = lijden). Eén van de rapporten gepresenteerd vlak voor het CDA congres vorige week noemt dit woord ‘compassie’ één van de kernwoorden: ‘de ziel, het kloppend hart, de grondtoon’ voor het CDA voor de komende tijd.
Maar ook al eerder dook her en der dit woord op. Voormalig president Bush van de Verenigde Staten sprak van compassie en bedoelde daarmee dat gezondheidszorg, welzijnswerk, armoedebestrijding e.d. overgelaten moesten worden aan de kerk en andere liefdadigheidsinstellingen.
Een toch wel heel andere invulling dan theologe Karen Armstrong aan het woord compassie geeft: ‘Compassie of mededogen roept ons op anderen te behandelen zoals wij zelf behandeld willen worden. Om ons in te zetten voor het verzachten van het leed van onze medeschepselen …. En ieder te behandelen met volstrekte waardigheid, billijkheid en respect.’
Er is ook kritiek op de keuze voor het woord compassie. Het zou zich te veel richten op de zwakte van mensen in plaats van op hun persoonlijke verantwoordelijkheid. Maar luisterend naar de invulling van Karen Armstrong beperk je dan de betekenis van compassie. ‘De ander behandelen zoals jezelf behandeld wilt worden’, een grondregel in vele religies en spirituele tradities, daar past ook bij de opdracht om er voor te waken om leed te veroorzaken, om elkaar recht te doen, grondrechten van een ander te eerbiedigen, gerechtigheid te doen. In die zin doet compassie juist een beroep op onze verantwoordelijkheid voor elkaar, om elkaar als medemensen, broeders en zusters te zien en te behandelen. Om je in te leven in elkaars situatie en omstandigheden en daarin mee te leven bij verdriet én vreugde. En om waar nodig ook grenzen te trekken waar mensen leed wordt aangedaan.
Het woord compassie hangt in de lucht. Dat alleen is natuurlijk niet genoeg, het moet handen en voeten krijgen, compassie moet gedaan worden. En daarmee is het een woord dat een beroep doet op ieder van ons. Om niet onverschillig maar gepassioneerd te leven met elkaar en daar wordt niet alleen de ander beter en warmer van maar ook jijzelf. En wie weet de wereld, de samenleving waarin wij leven.
