Week 7 - Uit de Kerk op Ypenburg - Warme truienzondag
- Gegevens
- Laatst bijgewerkt op zondag 19 februari 2012 09:15
Uit de Kerk op Ypenburg
Warme truienzondag
door: ds. Attie Minnema
Nee, deze column gaat niet over de Elfstedentocht en dus ook niet over de vraag of dé Tocht wel of niet op zondag gereden zou mogen worden. Overigens is op moment dat ik deze tekst schrijf de Tocht voorlopig afgelast en is het de vraag of het er dit jaar van zal komen. Als Friezin hoop ik daar natuurlijk wel op maar tegelijk moet ik bekennen dat ik zelf niet meer schaats en eigenlijk houd ik ook niet zo van al die kou. Ik heb dan persoonlijk ook wel enige aarzeling bij de actie van afgelopen zondag: Warme Truienzondag.
Afgelopen vrijdag was de jaarlijkse warme truiendag: op scholen, bedrijven of thuis gaat de verwarming een aantal graden lager, men trekt een dikke trui aan en bespaart zo een aantal procenten CO2 uitstoot. Deze warme truiendag wordt al sinds 2005 jaarlijks gehouden en Tear, een christelijke organisatie die zich met lokale kerken inzet voor de strijd tegen armoede en onrecht, heeft dit jaar de kerken opgeroepen tot ‘Warme Truienzondag’. Ook in de kerk de verwarming een paar graden lager, allemaal een lekkere dikke trui aan en na afloop een warme kop koffie. Al die warme truien, dat staat nog gezellig en huiselijk ook en dat mag toch in het huis van God?
Naast enthousiaste reacties zal deze actie ‘Warme Truienzondag’ ook vragen oproepen. Moeten we als kerken daar nu ook al aan meedoen? Ik denk het wel. Allereerst is het goed om als kerken te laten zien dat we volop deel uit willen maken van de samenleving. Dat we niet wereldvreemd zijn, maar dat maatschappelijke onderwerpen en problemen ook ons als kerken en gelovigen ter harte gaan en dat we mee willen denken en werken aan oplossingen.
Daarnaast, of misschien als eerste, mag je ook zeggen dat het onze Bijbelse opdracht is om zorg te dragen voor de schepping, de wereld en de mensen die daarop wonen. De aarde is ons toevertrouwd en het is onze opdracht om de aarde steeds meer te laten lijken op de paradijselijke tuin die het scheppingsverhaal ons tekent. Meer dan een verhaal over ‘ooit lang geleden’ houdt het scheppingsverhaal ons voor ogen hoe God de wereld bedoeld heeft, waar het naar toe moet. De wereld als een prachtige tuin waarop alle mensen en dieren in rust en overvloed, vruchtbaar met elkaar kunnen leven.
Maar zover is het nog lang niet en zijn warme truien, letterlijk of figuurlijk door een stapje terug te doen, nog steeds nodig.
Week 5 - Uit de Kerk op Ypenburg - Compassie
- Gegevens
- Laatst bijgewerkt op donderdag 02 februari 2012 19:55
Uit de Kerk op Ypenburg
Compassie
door: ds. Attie Minnema
Een veelgebruikt woord op het moment is het woord ‘compassie’, “het hangt in de lucht”, zegt men. Compassie betekent letterlijk mee-lijden (com = met, passie = lijden). Eén van de rapporten gepresenteerd vlak voor het CDA congres vorige week noemt dit woord ‘compassie’ één van de kernwoorden: ‘de ziel, het kloppend hart, de grondtoon’ voor het CDA voor de komende tijd.
Maar ook al eerder dook her en der dit woord op. Voormalig president Bush van de Verenigde Staten sprak van compassie en bedoelde daarmee dat gezondheidszorg, welzijnswerk, armoedebestrijding e.d. overgelaten moesten worden aan de kerk en andere liefdadigheidsinstellingen.
Een toch wel heel andere invulling dan theologe Karen Armstrong aan het woord compassie geeft: ‘Compassie of mededogen roept ons op anderen te behandelen zoals wij zelf behandeld willen worden. Om ons in te zetten voor het verzachten van het leed van onze medeschepselen …. En ieder te behandelen met volstrekte waardigheid, billijkheid en respect.’
Er is ook kritiek op de keuze voor het woord compassie. Het zou zich te veel richten op de zwakte van mensen in plaats van op hun persoonlijke verantwoordelijkheid. Maar luisterend naar de invulling van Karen Armstrong beperk je dan de betekenis van compassie. ‘De ander behandelen zoals jezelf behandeld wilt worden’, een grondregel in vele religies en spirituele tradities, daar past ook bij de opdracht om er voor te waken om leed te veroorzaken, om elkaar recht te doen, grondrechten van een ander te eerbiedigen, gerechtigheid te doen. In die zin doet compassie juist een beroep op onze verantwoordelijkheid voor elkaar, om elkaar als medemensen, broeders en zusters te zien en te behandelen. Om je in te leven in elkaars situatie en omstandigheden en daarin mee te leven bij verdriet én vreugde. En om waar nodig ook grenzen te trekken waar mensen leed wordt aangedaan.
Het woord compassie hangt in de lucht. Dat alleen is natuurlijk niet genoeg, het moet handen en voeten krijgen, compassie moet gedaan worden. En daarmee is het een woord dat een beroep doet op ieder van ons. Om niet onverschillig maar gepassioneerd te leven met elkaar en daar wordt niet alleen de ander beter en warmer van maar ook jijzelf. En wie weet de wereld, de samenleving waarin wij leven.
Week 3 - Uit de Kerk op Ypenburg - Nederland van boven
- Gegevens
- Laatst bijgewerkt op zondag 22 januari 2012 19:45
Uit de Kerk op Ypenburg
Nederland van Boven
door: ds. Attie Minnema
Het schijnt dat het VPRO programma ‘Nederland van boven’ een veel bekeken programma is. En ik vind het ook boeiend om al die beelden van ons land vanuit de lucht te zien. Dan besef je pas goed, hoewel je dat wel weet, hoe ontzetten ‘recht’ ons land is ingedeeld: rechte sloten en weilanden, oneindig veel vierkanten en rechthoeken. Of met bepaalde krommingen in bijv. de huizenbouw, maar ook dan weer volgens een regelmatig patroon. Je vraagt je dan toch even af wat dat van ons als Nederlanders zegt, zijn wij zo’n geordend volkje?
Nog grotere kijkcijfers schijnen er te zijn voor de natuurprogramma’s als Frozen Planet, op bepaalde dinsdagavonden één van de meest bekeken uitzendingen van die avond. Opeens zijn de natuurseries weer terug na een tijdlang eigenlijk weggeweest te zijn van de televisie.
Is het tekenend voor de tijd waarin we leven, toch een tijd van onrust, crisis en toch onzekerheid, dat we weer behoefte hebben aan rustige, mooie beelden? Aan iets anders dan de grote shows, de vele praatprogramma’s waarin vaak veel door elkaar heen gepraat wordt en andere schreeuwerige en soms negatieve uitzendingen.
Trendwatchers voorspellen ook dat we het komende jaar socialer worden, weer meer aandacht voor elkaar zullen hebben, voor contacten in familie en vriendenkring en in de eigen omgeving. Dat we kleinschaliger gaan leven, meer gaan doen aan spelletjes, zelf groenten verbouwen, brood bakken enz..
Dit alles sluit wellicht aan bij de, ondanks de ontkerkelijking, grote aandacht voor spiritualiteit, meditatie enz. Blijkbaar groeit na een jarenlange periode van consumentisme, van groei en steeds maar meer van vooral uiterlijkheden, nu behoefte aan rust en bezinning. Er zijn heel wat manieren en mogelijkheden om daar mee bezig te zijn, in allerlei bezinningscentra, workshops, kloosters enz. Een plek waar we dat al eeuwenlang doen is de kerk. Waar overigens ook een verschuiving te zien is van veelheid van woorden, dogma’s en geloofsleer, naar de nadruk op rust en meditatie en de eigen ervaring en beleving. Maar van oudsher al leeft in de kerk het besef dat, om goed in het leven te staan, het inspirerend is om het leven ‘van Boven’ te bezien.
Week 1 - Uit de Kerk op Ypenburg - Gezegend Nieuwjaar!
- Gegevens
- Laatst bijgewerkt op zondag 01 januari 2012 14:35
Uit de Kerk op Ypenburg
Gezegend Nieuwjaar!
door: ds. Attie Minnema
Er zijn veel verschillende nieuwjaarswensen: Gelukkig Nieuwjaar, De beste wensen!, Heil en zegen! en op de vele voorgedrukte of, creatief, zelfgemaakte nieuwjaarskaarten is de variatie wensen nog veel groter. Allemaal goede woorden en goede wensen die we elkaar toesturen of met een handdruk en eventuele zoen toezeggen. Wensen die je allemaal zou kunnen samenvatten in ‘een gezegend Nieuwjaar’. Dat lijkt op het eerste gehoor een wens met name voor gelovigen, maar eigenlijk is deze wens veel breder. Het latijnse woord dat door zegenen wordt vertaald, ‘benedicere’, betekent eigenlijk niets anders dan ‘goed spreken’. En in elke welgemeende nieuwjaarswens spreek je immers goed tegen elkaar, wens je elkaar het goede. Dus wie niet kan kiezen tussen al die mooie nieuwjaarswensen zou, al die wensen omvattend, kunnen zeggen : ‘een gezegend Nieuwjaar’.
Een ongeschreven regel schijnt te zijn dat je nieuwjaarswensen tot ongeveer half januari mag uitspreken (sommigen zeggen tot en met Driekoningen 6 januari, anderen tot de 12e). Dat is eigenlijk jammer, juist omdat ‘goed spreken’ tegen elkaar zo belangrijk is. En omdat dat iets is waar het tegenwoordig nog al eens aan schort. Grof taalgebruik, schelden, op straat of via de Social Media zoals bepaalde beruchte websites of via twitter, kwetsend taalgebruik, het lijkt wel of het steeds meer en steeds erger wordt. Zelfs tot in de politiek kun je af en toe taal horen wat op z’n zachts gezegd onfatsoenlijk is. Taalgebruik dat conflict en scheiding oproept tussen mensen en tussen bevolkingroepen.
Wat zou het een mooi en goed voornemen zijn om het zegenende taalgebruik, het goede spreken, het hele jaar nadrukkelijker vast te houden. En dan niet alleen in woorden maar het ook in daden om te zetten. Dat is dan weer iets wat een hebreeuws woord duidelijk maakt: het hebreeuwse woord ‘dabar’ betekent zowel woord als daad. Wat je zegt moet je ook doen. Zegenend, goed spreken en ook elkaar tot zegen zijn, het goede aan elkaar doen. Dat zou de verbinding kunnen brengen tussen mensen en groepen in ons land, die we zo hard nodig hebben. Dan wordt het écht een gelukkig Nieuwjaar.
Week 51 - Uit de Kerk op Ypenburg - #SocialMedia kerstbeleving
- Gegevens
- Laatst bijgewerkt op woensdag 21 december 2011 20:20
Uit de Kerk op Ypenburg
#SocialMedia kerstbeleving
door: ds. Attie Minnema
Al eerder heb ik geschreven dat vele predikanten en kerken inmiddels de Social Media hebben ontdekt. Via Twitter, Facebook en Hyves worden heel wat nieuwsberichten, activiteiten en (bezinnings)gedachten de wereld ingestuurd. Juist ook in deze weken van Advent, op weg naar Kerst, is de activiteit daarin groot. Niet alleen kunnen kerstvieringen en concerten via Twitter worden aangekondigd met een, via re-tweeten, groot verspreidingsgebied, maar ook worden op allerlei manieren bezinningsgedachten, foto’s en video’s verspreid. Wie op Twitter zit en via #advent, #kerst of @NaarBethlehem even zoekt, komt bij de meest mooie (en soms ook minder geslaagde) gedachten, foto’s en video’s terecht. En ook YouTube is voor mooie filmpjes een prachtige bron. Op al die manieren kunnen veel mooie en inspirerende ervaringen worden beleefd. En het mooie van deze Social Media is ook dat iedereen hier aan mee kan doen. Ieder die een mooie gedachte heeft, foto of video’s kan deze delen met anderen.
Dat alles past natuurlijk in deze tijd waarin de Social Media een grote rol spelen in de onderlinge communicatie. En terecht doen predikanten en kerken daar volop in mee. Omdat het, in deze tijd van ontkerkelijking en individualisering, een goede manier kan zijn om veel mensen te bereiken. Met name mensen die weliswaar afstand of zelfs afscheid hebben genomen van het instituut kerk maar nog wel geïnteresseerd zijn in geloof en spiritualiteit. Volgens allerlei onderzoeken zijn dat ook in Nederland heel veel mensen. En zo kan ieder, op zijn of haar eigen manier, advent en kerst beleven en vieren. Waarbij wij als kerken en predikanten uiteraard blijven zeggen dat het sámen vieren, zingen en luisteren naar het Kerstverhaal en koorzang toch het allermooiste is. Maar dat zal vast niemand ons kwalijk nemen.
Binnenkort hopen we op onze website www.kerkopypenburg.nl ook kleine filmpjes te vertonen. Dus wie niet Twittert kan daar terecht voor inspiratie en enkele momenten van bezinning. En dat niet alleen deze kerstweken maar ook de tijd daarna. Daarnaast blijft u natuurlijk van harte welkom bij onderstaande kerstvieringen en de wekelijks zondagse kerkdiensten.
Week 49 - Uit de Kerk op Ypenburg - Vol verwachting .....?????
- Gegevens
- Laatst bijgewerkt op zaterdag 10 december 2011 17:17
Uit de Kerk op Ypenburg
Vol verwachting…….???
door: ds. Attie Minnema
‘Verwachten’, daar lijkt het in de decembermaand om te draaien. ‘Vol verwachting klopt ons hart’, dat is de afgelopen dagen waarschijnlijk volop gezongen, toelevend naar Sinterklaas. Hopelijk leefde die verwachting er ook echt, bij klein én bij groot. Hopelijk bleef er, ondanks de vast volop (lange) verlanglijsten, toch nog veel te verwachten en te verrassen wat betreft surprises en gedichten.
Ook in de kerk gaat het deze weken over ‘verwachten’. Het is de tijd voor kerst, deze tijd noemen we ‘advent’ en dat betekent verwachten. We kijken uit naar en verwachten de geboorte van het kind Jezus, de komst van Gods licht in de wereld. Een verwachting die aan de ene kant al is vervuld, in Jezus’ geboorte zo’n 2000 jaar geleden, maar nog steeds en steeds opnieuw mogen wij verwachten dat Gods Licht in ons leven komt en in onze soms zo donkere wereld.
Verwachting en verwachten is een sterke kracht in het leven. Of je nu een kind verwacht of een andere bijzondere gebeurtenis in je leven, verwachting houdt je in beweging, doet je ergens naar toeleven, geeft hoop of in ieder geval nieuwsgierigheid.
Je kunt je afvragen of in onze tijd, te midden van de financiële crisis en alles wat dat met zich meebrengt, of wij nog wel kunnen en durven verwachten. Verwachten betekent, behalve hoop, ook onzekerheid. En wij lijken in een wereld te leven waarin we maar moeilijk met onzekerheid kunnen omgaan. We willen het liefst ons leven zelf in de hand hebben, zelfs als het over leven en dood gaat. Het leven en geluk worden steeds meer als maakbaar gezien, denk aan een boek als The Secret of De maakbaarheid van het geluk.
Maar tegelijk worden we er steeds weer mee geconfronteerd dat het leven niet maakbaar en beheersbaar is. (Natuur)rampen gebeuren, elders in de wereld of in je persoonlijke leven, er is de onrust in de wereld en in onze eigen samenleving en ook de economie en de financiële crisis lijken onbeheersbare krachten zijn, waarin wij maar een heel, klein speelballetje zijn.
Maar zonder verwachting is het leven leeg en doelloos. Daarom is het goed dat we in de maand december ons kunnen oefenen in verwachten. Omdat het hoop en moed geeft, omdat we dan niet al te erg schrikken als er onverwachte dingen gebeuren. Maar vooral omdat verwachten ook betekent : actief werken aan datgene wat je verwacht en hoopt. En dat kan je verwachting weer dichterbij brengen.
Als gelovigen verwachten wij het Licht van God voor de wereld. Dat doen we ook door alvast licht en liefde met anderen te delen. En als steeds meer mensen daaraan mee doen, dan valt er nog heel wat te verwachten !
